ot 1. kt. Kuchli havas, intilish; qiziqish, ishtiyoq.
Bu gʻazalda yosh yigitning hissi, shavqi, nashʼasi yangradi. — Oybek, Navoiy
Bu til-adabiyot muallimi taʼlim va tarbiya ishini sevar, yuragida tobora kuchaygan bir shavq bilan maktabda ishlar edi. — Oybek, Nur qidirib
2. Shunday intilish, qiziqish tufayli yuzaga kelgan koʻtarinki ruhiy holat; zavq.
Shavqqa toʻlib kuylamoq.
[Guli:] Gʻazalkim, soʻzlagay ishqdin, safodin. Gʻazaldin bu kabi shavq olmagan kim? — Uygʻun va I. Sulton, Alisher Navoiy
Garmonchi ham shavqidan beixtiyor oʻrtaga tushib, oʻyin ayni doli-guliga kelganda, maydon gumburlab ketdi. — Oybek, Quyosh qoraymas