sft. 1. Oʻz xohishi, hukmini oʻtkazadigan; shafqat-siz, zolim.
Bolalar baxtining yulduzlariga Zaharlar sochmoqchi qaysi jallodlar? Dunyoning ravshanlik — kunduzlariga Zulmat quymoqchimi bebosh shaddodlar? — M. Shayxzoda
Ibrohim aka, gapingiz toʻgʻri-ku, lekin Isfandiyor toʻrani shaddod deyishadi. — J. Sharipov, Xorazm
2. Oʻz fikrini oʻtkazishga tirishadigan; oʻjar, choʻrtkesar; oʻz fikrini qatʼiylik bilan, dadil aytadigan, tortinmas (asosan ayollar haqida).
Shaddod, gapini birovga bermaydigan, erkakshoda Asrora zvenoga boshliq boʻldi. — S. Ahmad, Ufq
Maynaning uddaburonligi [Ivan Vasilichni] hayratda qoldirdi: Shaddod qiz. Olamga tatiydi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi