сфт. 1. Ақлдан озган, телба.
— Жинни бўлибсан! Савдойи бўлиб қолибсан! — деди Салимхон Обидий унга [хотинига]. — Мирмуҳсин, Умид
Ҳали оқ-қорани танимаган йигитча бу қийинчиликлар, виждон изтироблари олдида савдойидек каловланиб, тақдирнинг аёвсиз ўйинларидан гаранг бўлиб қоларди. — С. Аҳмад, Уфқ
2. Бирор кимса, нарса дардида эс-ҳушидан айрилган.
Унинг [Саломатнинг] кўйида савдойи бўлиб қолган эдим. — Н. Қобил, Унутилган соҳиллар
Хотинлар: — Бечора чол! Суюкли қизидан айрилиб, савдойи бўлиб қолди! — деб пичирлашар эди. — О. Ёқубов, Излайман
[Бўронбой:] Ишқ дарди бедаво дард: рўйирост гапирсам, ишқ ёʻлида савдойи бўлганман. — К. Яшин, Ҳамза