sft. 1. Kayfi bor, shirakayf; kayfli.
— Oyoqlarim ham qaltiray boshladi, koʻchada sarxush odamlarday borardim, — dedi Kamoliddin. — T. Jalolov, Oltin qafas
Bir kech ziyofatdan sarxushroq boʻlib qaytdim. — Sh. Xolmirzayev, Ogʻir tosh koʻchsa
Otabek sarxush tovush bilan jiddiygina qilib [mashshoqqa] javob berdi: — Bilsangiz, haydalish kuyini chalingiz, ajralish kuyini chalingiz! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
2. koʻchma Biror narsadan kuchli taʼsirlanib zavqlangan, kayf qilgan; oʻta baxti-yor; masrur.
Men sizni sevaman yalpizlar atri, Qushchalarning sarxush sayrogʻi bilan. — X. Davron, Tungi bogʻlar
Boʻsa meni ayladi sarxush, Oʻynab turib sochingning uchin, Yengil tortdim goʻyoki bir qush. — Uygʻun