fl. 1. Parchalanib otilmoq; sochilmoq. Balchiqqa kesak otma, yuzingga sachraydi. Maqol.
Mashina oʻtganda, loy, suv sachrayverib, devorlar shaltoq boʻlib ketgan. — E. Usmonov, Yolqin
Otlarning taqasi tosh yoʻlga urilganidan, goho uchqunlar sachrardi. — Sharq yulduzi
Oy chiqdi. Serbulut osmon xuddi siyoh sachragan zangori koʻylakka oʻxshardi. — S. Ahmad, Ufq
2. Irgʻimoq, sakramoq.
Toʻgʻonbek toqati toq boʻlib, sachrab oʻrnidan turdi. — Oybek, Navoiy
3. Boshi yoki gavdasini keskin harakatlantirmoq.
Otabek sachrab, Kumushga yuz oʻgirdi: — Bu oʻrtaga Zaynabni keltirib nimaga tiqasiz endi? — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Gavhar, elektr toki tegganday sachrab, uning quchogʻidan chiqdi. — P. Qodirov, Uch ildiz
4. koʻchma Qattiq-qattiq gapirmoq, toʻsatdan oʻshqirib, gʻazab bilan tanbeh bermoq.
Uning [onasining] sachraydigan, bolalariga baqiradigan odati yoʻq edi. — M. Ismoiliy, Odamiylik qissasi