ot 1. Ulab-qurab, biror narsa hosil qilish uchun yaroqli mato parchasi.
Bir qator attorlar eski qop, yagʻir sholcha, yirtiq boʻz parchalaridan, qizil, oq, koʻk, yashil laxtak quroqlardan turli-tuman soyabonlar yasab, mollarini bevosita yerning oʻziga uyib qoʻyibdilar. — Gʻ. Gʻulom, Shum bola
Oʻrtaga novcha qiziqchi chiqadi. Choponi qizil, koʻk, yashil, sariq quroq lattalardan yamalgan. — T. Obidov, Yusufjon qiziq
2. sft. Shunday quroqlarni biriktirib tikib hosil qilingan.
Quroq dasturxon. Quroq yostiq.
Rais peshonasidagi oqib tushayotgan terni artib, quroq bilan bezatilgan yostiqqa yonboshlab, yuzini shabadaga burdi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Qirlarda qorning choki soʻkilgan, hamma yoq ola-bula quroq koʻrpaga oʻxshaydi. — Sh. Gʻulomov, Inson qoʻli gul
Usti-boshi yupundi rosa, Bor bezagi bir quroq chopon. H. Poʻlat.
3. sft. koʻchma Mayda boʻlaklardan iborat, boʻltak-soʻltak, laxtak-luxtak, parcha-purcha.
Quroq yerlar.
Choʻldan quroq ham qoldirmabsiz, ota. Obodlik kishining mehrini tortib, oʻziga sehrlab qoʻyadi. — A. Xasanov, Chiroqlar