сфт. 1. Завқланиб ёки тан бериб, офарин ўқишга, тасанно айтишга арзирли.
Қойил иш. Қойил одам.
Белим қисиб, қовурғамни шиширдинг, Дўстим, сенинг зўрлигингга қойилман. — Алпомиш
2. унд. с. Офарин, тасанно.
Қойил! Қойил! Оббо сиз-э! Зўр экансиз-ку, жигар. — Гулдаста
- Қойил қилмоқ 1. Ишни ўрнига қўйиб, завқ бағишламоқ, маҳлиё қилмоқ, ҳайратга солмоқ, тан беришга мажбур қилмоқ. Зағчакўз бир мисол билан ҳаммани қойил қилмоқчи бўлди. — П. Турсун, Ўқитувчи[Марасул:] Холам русчани ҳам қойил қиладилар. — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар
- Қойил қолдирмоқ
- Қойил қолмоқ (ёки бўлмоқ) Завқ олиб ёки тан бериб, офарин ўқимоқ, тасанно айтмоқ. Бу ишга барча қойил қолмоқда.Қовун сўйилди. Смирнов худди асалнинг рангига ва таъмига ўхшаш бир карчни оғзига солди-ю, мазасига қойил бўлди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли