ot 1. anat. Umurtqadan chiqib, koʻkrak suyagiga egilib keladigan, koʻkrak qafasini tashkil qiladigan yoysimon ensiz suyak.
Mana, uring, sindiring qovurgʻamni! Qoʻrqmay qoʻya qoling, arz qilmayman. — A. Qahhor, Asror bobo
2. koʻchma maxs. Bino, inshoot va shu kabilarning mustahkam tutib turish uchun xizmat qiladigan qismi, yonma-yon biriktirilgan uzun-uzun qismi.
Panjaraning qovurgʻalari.
Quyosh qizdirayotgan alleyalar boʻsh, skameykalarning oq qovurgʻasi oftobda yaltiraydi. — P. Qodirov, Uch ildiz
- Yetim qovurgʻa Koʻkrak suyagiga kelib yopishmagan qisqa qovurgʻa. Insonning yetti juft chin qovurgʻasi, besh juft yetim qovurgʻasi boʻladi.
- Qovurgʻasi koʻrinib (yoki sanalib) qolmoq Juda ozib ketmoq. Joʻraning koʻzlari choʻkib, qovurgʻalari sanalib qoldi, har kun qamchi, har kun azob — H. Shams, Dushman
- Qovurgʻasi bukilmagan (yoki sinmagan) Yap-yangi, hali tutilmagan, ezilmagan (qogʻoz pul haqida). Hakim akamlarning choʻntaklariga qovurgʻasi sinmagan chervonlarni tushirdim. — B. Rahmonov, Xoʻjayin koʻchdiChoʻntaklari qovurgʻasi bukilmagan yuztaliklarga toʻla. — Tanish basharalar
- Qovurgʻasi qayishmoq