Қидирув

фл. 1. Қизиган ёққа солиб пиширмоқ.

Балиқ қовурмоқ. Картошка қовурмоқ.

У бир қошиқ ёғни қозонга солиб, пиёз қовурди. — Ойдин, Гулсанам

Зумрад ошнинг зирвагини қовуриб, гуручни ивитиб қўйиб, қараб ўтирди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

2. кўчма Исканжага олиб қаттиқ сиқмоқ, койимоқ, таъзирини бермоқ; жазоламоқ.

Авзойидан ҳозир ячейка котибини чақириб, тоза қовурадиган кўринар эди. — А. Қаҳҳор, Сароб

3. кўчма Ўтдай куйдирмоқ, ўртантирмоқ, ўртамоқ.

Я на ўша қалбни бир умр асир этиб алдаб, доғига қовурган гўзал бир сиймо, соҳира қиз [Аҳмаджоннинг] кўз олдига келди. — Ф. Насриддинов, Кўнгил

Жигарим қовурди кўзингдаги ўт! — Ё, Мирзо

от 1. анат. Умуртқадан чиқиб, кўкрак суягига эгилиб келадиган, кўкрак қафасини ташкил қиладиган ёйсимон энсиз суяк.

Мана, уринг, синдиринг қовурғамни! Қўрқмай қўя қолинг, арз қилмайман. — А. Қаҳҳор, Асрор бобо

2. кўчма махс. Бино, иншоот ва шу кабиларнинг мустаҳкам тутиб туриш учун хизмат қиладиган қисми, ёнма-ён бириктирилган узун-узун қисми.

Панжаранинг қовурғалари.

Қуёш қиздираётган аллеялар бўш, скамейкаларнинг оқ қовурғаси офтобда ялтирайди. — П. Қодиров, Уч илдиз

от 1. ефт. Қовуриладиган, ёғда қовуриб пишириладиган; қовурилган.

Қовурма чучвара.

Момага беринглар қовурма гўштни. — Ширин билан Шакар

2. от Гўшт ҳамда картошка, пиёз ва бошқалар сабзавотлардан қовуриб, озроқ сув қуйиб, димлаб пишириладиган қуюқ таом; қовурдоқ.

Икки катта товоқда қовурма олиб чиқилди. — Ш. Ризо, Қор ёғди, излар босилди

Қовурма жуда антиқа бўлган экан, гапнинг очиғини айцам, бунақа ширин гўштни умримда емаган эдим. — С. Аҳмад, Шер

от Баъзи масаллиқлардан қовуриб тайёрланган таом.

У кунги қўзиқорин қовурдоғи гўшт қовурдоғидан ҳам таъмлироқ туйилди. — С. Айний, Эсдаликлар

Қўй сўйилиб, меҳмонларга яхши қовурдоқ билан тушлик берилгандан кейин, Хатиб домла мулла Обиднинг экинларини оралашга орзу билдиради. — А. Қодирий, Обид кетмон

сфт. Қовурғаси бор; қовурға солинган.

от шв. Айн. қўғирмоч.