сфт. 1. Бирор ишга қобил, яроқли бўлган, бирор иш қўлидан келадиган; лаёқатли.
Ишга қобилиятли қариялар.
Бош муҳаррир, Раҳим аканинг қобилиятли ходим эканлигини назарда тутиб, баъзи эркаликларини кўтарарди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
2. Истеъдодли, талантли.
Қобилиятли шогирд.
Қобилиятли боланинг овозаси кун сайин кенгроқ ёйила бошлайди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ