Қидирув

фл. 1. Қўрқмоқ феълининг орттирма нисбати.

Бутун юзи қулоқларигача кўкариб, қўллари ёнига шалвираб тушган Писмиқ ўлим тусига кириб борди. Бу ҳол Соли совуқни жуда ёмон қўрқитиб юборди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. Ёлғон дўқ-пўписа ва шу кабилар билан юрагига ғулғула солмоқ.

Ёш кетаман деб қўрқитади, қари ўламан деб қўрқитади. — Мақол

Бераҳмлар, наҳотки болани шунчалик қўрқицаларинг! Сен ҳам шунинг товушига уйғондингми? — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Баъзи бир чумчуқ юраклиларни қўрқитиш учун қилинган иш бу! — И. Раҳим, Чин муҳаббат

фл. 1. Қўрқув ҳис этмоқ, қўрқув ҳиссига берилмоқ.

У ҳеч нарсадан қўрқмайди. Қўрққанга қўша кўринар. — Мақол

Тешабойнинг жаҳли чиқди: — Тешганда кўзингизни тешмайди-ку! Мунча қўрқмасангиз? — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Келин қўрққанидан ҳуши кетиб қолди. — Ҳамза, Бурунги қозилар

2. Қўрқоқлик, юраксизлик қилмоқ, юраги бетламай, дов бермай қочмоқ.

Қўрққан олдин мушт кўтарар. — Мақол

3. Ҳадик олмоқ: ботина олмаслик, юраги дов бермаслик; чўчимоқ.

Ҳаёт худди йиқилиб кетишдан қўрққандек, бир қўли билан танчани ушлаб, юзини йигитдан хиёл қочириб ўтирарди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Дардини айтибди-ю, фамилиясини айтгани қўрқибди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

сфт. Ҳар нарсадан қўрқаверадиган, юраги ёʻқ, юраксиз.

Зилзила уни янада қўрқоқ, бўлар-бўлмасга чўчийдиган қилиб қўйган эди. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

Қўрқоқ ўлмасдан бурун ўлади, ўликдан нима кутиб бўлади. — Уйғун, Ҳаёт қўшиғи

Қўрқоққа кўланка азроил, дейдилар. — А. Қаҳҳор, Тўйда аза

айн. қўрқув

Душманлар кўп питирлашди, Қўрқишлари ҳаддан ошди — "Гулихи-ромон"

сфт. 1. Қўрқмоқ феълидан бўлишсиз сифатдош.

У ҳеч нарсадан қўрқмас эди.

2. Қўрқишни билмайдиган; довюрак.

Бу қўрқмас, қотмадан келган командир урушнинг бошидан охиригача ҳарбий хизматда бўлди. — Газетадан

от 1. Қўрқув ҳолати, ҳисси; қўрқув, даҳшат, ваҳима.

Унинг вужудини қўрқинч қамраб олди. Қўрқинчга тушмоқ.

Нигоранинг ҳамон қўрқинч, даҳшат тўла кўзларида миннатдорчилик учқуни йилтиради. — С. Анорбоев, Оқсой

2. Хавотирлик, безовталик ҳолати, ҳисси; хавфсираш, ҳадиксираш; ҳадик.

Николиннинг қалбини янги бир қўрқинч таталарди. Ўқ-дори, озиқ-овқат унда чегарали эди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Энди бу иккинчи сохта хатни ёздиришда, гарчи ҳозир Отабекнинг қўлёзмаси ўз қўлида бўлса ҳам, яна қўрқинчи ёʻқ эмас эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

3. айн. Қўрқинчли.

Отабек сапчиб кетди, туси қўрқинч ҳолга кирган эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Тошни тошларга уриб, Тарқатиб қўрқинч оҳанг. — Ғайратий

Кумушбиби ортиқ чидолмадими, қўрқинч бир товуш билан ҳайқирди: — Оҳ, ўламан, кўп сўзлама! — А. Қодирий, Ўтган кунлар