Поиск

sft. 1. Qishga oid; qishga xos boʻlgan.

Qishki kunlar. Qishki sovuqlar.

Daraxtlardagi sariq barglar toʻkilib tugagan, yer yuzi oʻzining qishki sariq kiyimini kiygan edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. Qishda boʻladigan, boʻlgan.

Qishki musobaqa. Qishki imtihon.

Qishloq xalqi suvning qishki toshqinidan juda-juda toʻygan edi. — Oʻzbekiston qoʻriqlari

Chimyon turistik kompleksi ham qishki dam olish mavsumini qizgʻin boshladi. — Gazetadan

ot Yil fasllaridan biri (Oʻrta Osiyoda dekabr, yanvar va fevral oylarini oʻz ichiga oladi).

Sovuq qish. Qahraton qish. Qishga chidamli navlar (bot.).

Oʻzimizning uyimiz. Hatto qishda ham tuvaklarda anqib turadigan rayhonlar esimga tushadi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Erta qishning sovuq nafasi uning dimogʻiga gup etib urdi. — I. Rahim, Chin muhabbat

sft. Qish fasliga mos.

ot 1. Qishga moslangan, qish uchun belgilangan, qishda ishlatiladigan yoki ishlaydigan; qishki.

Qishlik kiyim. Qishlik sport saroyi.

Xoʻjalikka kerakli binolar, hammom, qishlik bogʻcha, qishlik choyxona muddatidan ancha burun bitdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

Koʻcha-koʻyda yakkam-dukkam uchrab qoladigan odamlar ham qishlik libosda. — S. Karomatov, Oltin qum

2. Qish davomida yeyish-ichish, ishlatish uchun yetarli narsa.

Qishligini yozda gʻamlab qoʻymoq.

Mulla Obidoʻn uch kun deganda, besh tanob yerni chopib, yerni qip-qizil shudgorga aylantiradi, bir chetga xirmon kabi gʻumay va ajriqlarni yigʻib, bir qishlik oʻtinni ham oladi. — A. Qodiriy, Obid ketmon

[Yormat:] Yaxshilab chopasan. Yarmiga sabzi, yarmiga kartoshka ekasan. Shu bilan qishligimiz bemalol chiqadi. — Oybek, Tanlangan asarlar

ot Aholisi asosan qishloq xoʻjalik ishlari bilan shugʻullanuvchi joy, maskan, hudud.

Koʻpincha mollarni qishloqdan chiqaverishda, qirlar atrofida bir-ikki aylantiraman-u, namozgardayoq qishloqqa qarab haydayman. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Rustam qorongʻi tushib qolgan qishloq koʻchasidan yurib borarkan, hadeb shu savolni takrorlardi: Nega oladi? — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

sft. 1. s.t. esk. Qishloqda tugʻilib oʻsgan, qishloqcha hayot kechiradigan, shaharga xos muomala va boshqalarni bilmaydigan.

Bu kishining qoʻltiqbardorlari bir qishloqi mullavachcha edi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari

U Mirzakarimboy hozirgina yodiga olgan qishloqi Xushroʻybibini ham, kutilmagan vaqtda yoʻqlab kelgan bu arslonday qishloqi jiyanchani ham unutgan. — Oybek, Tanlangan asarlar

Gapining qoʻrsligi, muomalasining sovuqligi uchun qishloqilar uni Soli sovuq deb atardilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

2. kam qoʻll. ayn. Qishloqlik.