қишлоқи

сфт. 1. с.т. эск. Қишлоқда туғилиб ўсган, қишлоқча ҳаёт кечирадиган, шаҳарга хос муомала ва бошқаларни билмайдиган.

Бу кишининг қўлтиқбардорлари бир қишлоқи муллавачча эди. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари

У Мирзакаримбой ҳозиргина ёдига олган қишлоқи Хушрўйбибини ҳам, кутилмаган вақтда ёʻқлаб келган бу арслондай қишлоқи жиянчани ҳам унутган. — Ойбек, Танланган асарлар

Гапининг қўрслиги, муомаласининг совуқлиги учун қишлоқилар уни Соли совуқ деб атардилар. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. кам қўлл. айн. Қишлоқлик.