фл. кт. Пок, тоза қилмоқ, тозаламоқ.
Мунисхон ўз устидан оғир бир юк тушгандай яйраб кетди-да, шу ондаёқ бу гуноҳнинг бутун ғуборидан кўнглини поклашга шошилди. — А. Қаҳҳор, Сароб
Фақат меҳнат одамни ҳар қусурдан поклайди, меҳнат. — М. Бобоев, Гўзаллик истаб
У сувпуркагични айлантириб, ваннахонанинг ҳамма ёғини ораста ювиб, поклаб чиқди. — Э. Аъзам, Кечикаётган одам