от 1. Қувонч, завқ, қойил қолиш каби ҳис-туйғуларни ифодалайди.
Оҳ,одамлар! Эсласам, қалбимни қувонч, руҳимни шодлик қучади. — Ж. Жабборов, Севинч ёшлари
Оҳ, бу ёқимли ҳид қаердан келди экан. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати
Оҳ, гўзал жонон ҳаёт, сенда эрур озод киши. — З. Диёр
2. Соғиниш, интизорлик каби маъноларни ифодалайди.
— Кел, бир ўпай!— деди Абдуманноф. — Оҳ! Азиз оғайним! — А. Қаҳҳор, Оғайнилар
Баъзи вақтда унча-мунча пул ҳам сўраб оламан, Лекин чирт-пирт бўлиб, қўлдан учади-кетади. Оҳ, пул! Ойбек, — Танланган асарлар
— Оҳ, айланай, овсинжон, — деди бир жувон кулгидан ўзини тийиб, — кўзимиз довуччада бўлган замонлар қандоқ замонлар экан-а? — С. Зуннунова, Олов
3. Ачиниш, дард-алам, ҳасрат туйғусини ифодалайди.
Қани Гулнор? Қани жонони?— Оҳ, у ёʻқ. — Ойбек, Танланган асарлар
Оҳ, фалокат, падар лаънат! Шарманда қилдинг-ку охири! — Ҳамза, Танланган асарлар
4. Оғриқ, дард туйғусини ифодалайди.
/Заргаров дарров креслога ўтириб:] Оҳ! Воҳ! Суғур! Суғурсанг-чи! [Марасул омбурни чоғлаб:] Ҳозир Ҳозир. — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар
5. от взф. Дод-фиғон, нола, афғон, зорланиш.
Оҳ тортмоқ (урмоқ, чекмоқ).
Эй, телба кечмишнинг тилсиз гувоҳи, Тингланар қалбингдан йилларнинг оҳи. — Ғайратий
Танҳо ётар эдим бўм-бўш қирғоқда, Тепамда юлдузлар чекар эди оҳ. — А. Орипов, Йиллар армони
Саид Жалолхон ишонган тоғи хусусидаги бу хабарни эшитиб, оҳ тортди. — А. Қаҳҳор, Башорат
Оғриқ аламидан тинмай оҳ урарди. — Мирмуҳсин, Темур Малик