фл. 1. Юқорига, тепаликка томон юрмоқ, ёʻналмоқ, чиқмоқ.
Тоққа.ўрлаб Очил кетиб боради. Фозил Ёʻлдош ўғли.
Аёли ёш боладай унинг қўлидан тутади. Етаклашиб, юқорига ўрлайдилар. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча
Қирга
ўрлаб кетадиган сўқмоқда бир эшакли боряпти. — Т. Мурод, Юлдузлар мангу ёнади
2. Кўкка (осмонга) кўтарилмоқ; юқориламоқ. Султон улардан [қуюнлардан]
қочиб, машинани дам чапга, дам ўнгга бурди, ниҳоят, қутулдик деганимизда, яна биттаси рўпарамиздан осмонга ўрлаб қолди. — А. Мухтор, Давр менинг тақдиримда
Уйларнинг мўрисидан кўтарилган тутун осмонга ўрлайди. — М. Ҳазратқулов, Журъат