от 1. Кишининг тақдиран буюрилган ўз ҳиссаси, улуши.
Ишимдан хурсандман. Энди битта-яримта насибаси қўшилган хотин чиқиб қолса, уйлансам, деган ўйим ҳам ёʻқ эмас. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Юртим, сенда экан насибам тугал, Сен ўзинг масканим, сен ўзинг шоним. — А. Орипов, Йиллар армони
2. Умуман, ҳисса, улуш; ризқ.
Бу — сенинг насибанг.
Ёʻлчи бир сўмга ўзи нон-чой ичди-да, оч қорнини бир қадар овутди, қолганини Унсиннинг насибаси, деб белбоққа тугди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Насиба (хотин-қизлар исми).