ot 1. Pushaymon, oʻkinch; oʻkinish, afsuslanish, afsus.
Bermas kishiga foyda soʻnggi nadomat. — Habibiy
Bu xarobani koʻrib, Qurbon otaning koʻz oldiga Farmonqul va oʻshanga oʻxshagan dunyoga nadomat bilan kelib, zahmat chekib, hasrat bilan oʻtgan kishilar keldi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
2. s. t. Kimsani yomonlab aytilgan, tarqatilgan gap, malomat.
Qizi tufayli eshitgan nadomatlari, onasining muttasil miyaga urib turgan toʻqmoqdek gʻidi-bidilari jonini halqumiga keltirib qoʻygan edi. M. Ismoiliy, Fargʻona t. — o.
- Nadomat toshiniotmoq Birovga malomat qilmoq.