nadomat

ot 1. Pushaymon, oʻkinch; oʻkinish, afsuslanish, afsus.

Bermas kishiga foyda soʻnggi nadomat. — Habibiy

Bu xarobani koʻrib, Qurbon otaning koʻz oldiga Farmonqul va oʻshanga oʻxshagan dunyoga nadomat bilan kelib, zahmat chekib, hasrat bilan oʻtgan kishilar keldi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

2. s. t. Kimsani yomonlab aytilgan, tarqatilgan gap, malomat.

Qizi tufayli eshitgan nadomatlari, onasining muttasil miyaga urib turgan toʻqmoqdek gʻidi-bidilari jonini halqumiga keltirib qoʻygan edi. M. Ismoiliy, Fargʻona t. — o.