от 1. Пушаймон, ўкинч; ўкиниш, афсусланиш, афсус.
Бермас кишига фойда сўнгги надомат. — Ҳабибий
Бу харобани кўриб, Қурбон отанинг кўз олдига Фармонқул ва ўшанга ўхшаган дунёга надомат билан келиб, заҳмат чекиб, ҳасрат билан ўтган кишилар келди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
2. с. т. Кимсани ёмонлаб айтилган, тарқатилган гап, маломат.
Қизи туфайли эшитган надоматлари, онасининг муттасил мияга уриб турган тўқмоқдек ғиди-бидилари жонини ҳалқумига келтириб қўйган эди. М. Исмоилий, Фарғона т. — о.
- Надомат тошиниотмоқ Бировга маломат қилмоқ.