сфт. 1. Бир ерда доимий турувчи, туб жойли.
Ғиждувоннинг муқим савдогарларининг дўконлари, саройлари бино бўлган чорсуда савдогарларнинг молларини қўриқлайдиган уч-тўрт нафар қоровул кўзга кўринди. — С. Айний, Қуллар
2. Доимо бўладиган, доимий.
Ўйлаб қараса, унга [Акбарга] ҳам мавсумли иш эмас, муқим иш зарур экан. — И. Шамшаров, Ғурумсаройликлар
3. Муқим (эркаклар исми).