sft. 1. Qoʻrqishni bilmaydigan; qoʻrqmas, botir, jasur.
Tantiboyvachcha bobilladi: — Dev poylagan tilsimdan uni qaysi mard olib ketadi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Mard kishidan oʻlim ham qoʻrqadi. — I. Rahim, Chin muhabbat
2. Er kishiga xos ijobiy fazilatlarga ega, aytganining ustidan chiqadigan, tanti, hotam.
Vaʼdaga vafo qilmoq — mardlarga xos fazilat. — Gʻayratiy
Mard boʻlsangiz, buni boʻyningizga oling. — P. Qodirov, Uch ildiz
Mard odam imzosini ochiq qoʻyadi. — S. Siyoyev, Otliq ayol
Qizim, akang mard yigit edi, nomusli yigit edi. Nomus bilan, mardlik bilan oʻldi. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. s. t. Umuman, biror ishni qila oladigan, biror ish qoʻlidan keladigan kishi.
Bularga oʻz vaqtida issiq choy damlab berib turadigan mardning oʻzi yoʻq. — Oydin, Bechora
Dutor qoʻlma-qoʻl boʻldi, lekin uni, nomiga boʻlsa-da, tingʻillatadigan mard topilmadi. — Mushtum
- Mardi maydon Jang qahramoni yoki kurash qahramoni. Tashlagil qadam olgʻa, oʻzni mardi maydon qil. Qontalab fashistlarning ikki diydasin qon qil. — Gʻayratiy