от 1. Ҳеч кимга сўз бермайдиган, жанжалкаш, шаллақи (асосан аёллар ҳақида).
Манжалақи хотин.
Мен унга манжалақи парихон отиннинг гапини гапириб юрибман. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
2. Нотўғри ёʻлга кирган; бузуқ (аёллар ҳақида).
бу манжалақи бир бало қилган, ўзига иситиб олган бўлса ажаб эмас. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Агар шўрлик тирик бўлганида, бу манжалақининг кўзларини ўйиб оларди. — Мирмуҳсин, Умид