фл. 1. Ичига қараб ўймоқ, ўйиб чуқур қилмоқ, қазимоқ.
Ариқ ковламоқ. Ўра ковламоқ. Қудуқ ковламоқ.
Ғуломжонлар шу бир неча кун ичида унгурни уч қулочдан ортиқ ковлаб қўйдилар. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Ўзинг ковлаган гўрга ўзинг кир! — Н. Сафаров, Танланган асарлар
2. Ковлаш асбоби воситасида ёки бошқа ёʻл билан ердан, тупроқ ичидан чиқариб олмоқ, қазиб олмоқ.
Картошка ковламоқ. Кўмирни ковлаганга ёқтир, молни миришкорга боқтир. — Мақол
Тўнкаларни ковлаб, бир чеккадан ёрилса, талай ўтин беради. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Бармоқ ёки бирор нарса тиқиб тозаламоқ.
Самовар тагини ковламоқ.
Маматурди қора, синчалоғи билан ўнг қулоғини бир ковлаб олгач уйидан чиқади. — Чўлпон, Кеча ва кундуз
Ковлаб турмасангиз, чўғни ҳам кул босади. — Қанотли сўзлар
4. Бирор нарса билан остин-устин қилиб ағдармоқ, айлантирмоқ.
Ўтни ковламоқ. Қозондаги овқатни ковламоқ.
Бир девона гулхан теварагидан айланиб, қўлидаги косови билан тўрт томондан ковлар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
5. с. т. айн. Ковлаштирмоқ.
Ўтни ковласанг — ўчар, қўшнини ковласанг — кўчар. — Мақол
Менинг фуқаром бир ота, бир онанинг болаларидай иттифоқ, бир-бирини ковлашни бошайди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Ҳадеб бузилавергандан кейин у ёғини ковлайди, бу ёғини ковлайди, хуллас, ичида нимаси бўлса, барини билиб олади. — С. Аҳмад, Тоғ афсонаси
6. Қўл солиб қидирмоқ, ахтармоқ, титкиламоқ.
Ғуломжон гадойнинг бўш, очиқ қўлига бир нарса ташлаш учун чўнтакларини ковлай бошлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Аёл сакраб пастга тушди-да, сумкасини ковлаб, пул қидира бошлади. — С. Аҳмад, Уфқ
7. кўчма Миридансиригача текширмоқ, суриштирмоқ, кофтуков қилмоқ.
Ота-бувамни ковлаб, газетага уриб чиқишди. Ш. Ризо, Қор ёғди, излар босилди.
— Ҳамма нарсага разм солиб, ковлаб юрасан-а, писмиқ! — жеркиб ташлади [Гулнорни] — Нури. Ойбек, Танланган асарлар
- Гап ковламоқ (кавламоқ) .