sft. 1. His-sezgisi oʻlik; harakatsiz, qotib qolgan.
Nazokatning karaxt vujudida tomirlarga qon yugurgandek boʻldi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
-Qoʻl mayibroq, oʻgʻlim — dedi chol Sidiqjonni xijolatdan chiqarib, —
mana shu oʻng qoʻl karaxt. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Qalbi dod, dod, deb faryod solar, ammo yigʻlay desa, koʻziga yosh kelmadi, soʻzlay desa, tiliga soʻz kelmadi — vujudi karaxt boʻlib qolgan edi. — S. Anorboyev, Oqsoy
2. koʻchma Es-hushini yoʻqotgan, hushsiz.
Sharofat Anzirat xolaning ostonasidan ichkariga qadam bosganda, zaharga toʻlgan chayondek, oʻz zaharidan oʻzi karaxt edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Mudhish xabar Boburni jimjit qilib qoʻydi. U karaxt bir ahvolda kiyindi. Otiga mindi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar