sft.
1.
Ovoz, tovush chiqarmay, indamay, ovozsiz, tovushsiz, sukut saqlab, sukunatda.
Mum tishlagandek jim oʻtirmoq.
— Saidgʻozi, sen gapirganda, Sherbek jim oʻtirgan edi, — kimdir luqma tashladi. — S. Anorboyev, Oqsoy
Ota-bola anchagina jim bordi. Oʻrtaga ogʻir sukunat tushdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.
2.
Qimirlamay, qimir etmay, harakatsiz, tek.
Uning koʻzini yumib, jim yotganini koʻrgan Boboqul ota oʻrnidan qoʻzgʻaldi: — Sen tinchgina uxlayver, chiroq. Men bir aylanib kelay. — S. Anorboyev, Oqsoy
Omon boʻling-ye, rais aka tiyinigacha toʻgʻrilab daftardan oʻtkazdik-ku? Biroq oʻzingiz, jim yotgan ilonning boshini qoʻzgʻab, yaxshi qilmadingiz. — S. Anorboyev, Oqsoy
3.
und. s. vzf.
Ovozingni oʻchir, tovushingni chiqarma, tinchlan.
— Jim!— mushtini koʻtardi Yormat. — Oybek, Tanlangan asarlar
— Jim, jim— dedi Qumri yarim tovush bilan. — Gulshan biznikiga uxlagani kelgan ekan. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon