ot
1.
anat.
Odam va hayvonlarning oʻt (safro) ishlab chiqaradigan, organizmda moddalar almashinuvini taʼminlaydigan ichki aʼzosi.
Jigarim ogʻriyapti. Jigar kasalliklari.
Shu qishda uning [onaning] jigari xastalanib, oyoqlari shishib ketdi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
Alkogol nafaqat jigarga, balki oshqozon-ichak yoʻllariga, yurak tomirlariga, bosh miyaga, umuman, butun ichki aʼzolarga halokatli taʼsir koʻrsatadi. — Gazetadan
2.
Hayvonlarning ovqat sifatida ishlatiladigan shu aʼzosi.
Qovurma jigar. Jigar kabob.
3.
koʻchma
Eng yaqin kishi, tugʻishganday yaqin birodar; farzand.
Sen yetim emassan, Tinchlan, jigarim. — Gʻ, Gʻulom
Madamin buni kutmagan boʻlsa kerak, shovqin soldi: — Xizmatkorim emas! Xudoyqul mening oʻz jigarim, ammamdan qolgan sagʻir. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Avazning bir dardiga yuz dard qoʻshildi. U jigarlarini xayolchan mungʻayib kuzatib qoʻydi. — S. Siyoyev, Avaz
- Jigari suv boʻlmoq Qiynalmoq, azob chekmoq.
Paxta deb jigarim suv boʻldi-yu, makkajoʻxoriga nima bor. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
- Jigaridan urmoq Maftun qilmoq, yuragidan urmoq.
Inobatxon institutning birinchi kursidayoq mening jigarimdan urib qolgan edi. — Gʻayratiy,Dovdirash
- Jigari xun boʻldi