от 1. ёки Жавлон урмоқ (қилмоқ)
2. 1) ҳозирлик кўрмоқ; отланмоқ; айланмоқ, сайр қилмоқ.
Маликайи айёр, агар турсанг сўзинг-да, Сенинг билан ёʻлга жавлон қилайин. — Гулшанбоғ
Мана бу от-арава сизники, сизга бердим, қани, ўтириб бир жавлон қилиб келинг. — Ойбек, Танланган асарлар;
3. 2) астойдил меҳнат қилмоқ; бирор соҳада ўзини кўрсатмоқ.
Биров меҳнат фронтида жавлон уриб, ажойиб хотира қолдирса, биров донишманд сифатида ёдгор қолдиради. — Н. Сафаров, Оловли излар;
4. 3) ўйноқламоқ.
У кузини юмди дегунча, хаёлида қорабайир жавлон қилар, тақаларининг тошларга урилиб тақиллаши қулоқларига эшитилаётгандай туюларди. — Ҳ. Ғулом, Маъшал;
5. 4) кўринмоқ, намоён бўлмоқ.
Ғуломжоннинг кўнглида яйраган қувонч баҳори кўзларида жавлон урди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
6. Жавлон (эркаклар исми).
- Жавлон кўзлар Шўх, ёниб турган кўзлар. Бодом қовоқлари остидаги жавлон кўзлари мамнун-мамнун кулади, юзлари кулади, гўзал ғунча лаблари кулади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар