от Тан олиш, бўйнига олиш; эътироф этиш.
[Унинг] Тенги ёʻқ, хушрўйлигига ҳамма иқрор. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Оқкўнгил Нафиса ишонувчанлик билан ёʻл қўйган хатосига иқрор: кул деб, олов чангаллаб олганидан дарди ичида. — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар
- Иқрор бўлмоқ Қиз аммасининг оёғига йиқилди ва ўз қилмишига иқрор бўлди. А. — Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
- Иқрор қилмоқ Тўғриси у, Меҳрининг чаққонлигига қойил бўлган эди-ку, буни иқрор қилгиси ёʻқ эди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар