сфт. 1. Ҳуркиш туйғуси кучли; ҳуркак; чўчийдиган (асосан ҳайвон ва паррандалар ҳақида).
Болалар яшикни ўрашиб тикилишаркан, ҳурковуч кўк қуён ғалвир сеткадан олхўридай йилтироқ кўзларини милтиратиб турарди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар
2. кўчма Чўчиб, қўрқиб тинчсизланаверадиган (шахс ҳақида).
Унинг бундай тортинчоқлиги кўпларни ҳайрон қолдирса, баъзиларни ўз уясида қанот чиқармаган шунақа ҳурковуч бўлади! деган фикрга келтирарди. — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар
Баъзи ҳурковучларнинг сўзи билан айтганда, машина пахтани нобуд қилади — Газетадан