«ҳуркит» бўйича 7 та натижа: Изоҳли
фл. 1. Чўчиб кетмоқ (асосан ҳайвон ва паррандалар ҳақида).
Узоқда ҳуркиб қочган отни етаклаб келишарди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина
Қўйлар ҳуркиб кетди. Холёр, бўри келдими, деб ташқари чиқди. — Ойсулув
2. кўчма Қўрқув ҳис этмоқ; чўчимоқ.
Дилбар ҳуркиб, зинғиллаб кўчанинг нариги бетига ўтиб олган эди. — А. Муҳиддин, Чап чўнтак
Аъзам ҳамон бирор сўз айтишдан ҳуркар эди: ахир Нафиса унинг ўлчовига тўғри келмас эди-да! — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар
фл. Ҳуркмоқ феълининг орттирма нисбати.
У иштаҳа билан ўтлаётган қўйларни ҳуркитмаслик учун аста-аста қадам ташлаб, сурувни айлана бошлади. — С. Анорбоев, Оқсой
— Сиз полиздаги қўриқчидай хотинларни ҳуркитаяпсиз, — деди Жўрахон. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
фл. Ҳуркитмоқ феълининг орттирма нисбати.
от айн. Ҳурковуч.
Хатар устидан чиқиб қолган ҳуркак қуён сингари жонсарак бўлиб қараб, ундан кўзларини узолмайди. — Р. Раҳмонов, Чангалзордаги шарпа
Ҳанифанинг ҳуркак кўзларида қувонч лип этиб ёнди-ю, унинг ўрнини яна иккиланиш, ташвиш эгаллади. — С. Анорбоев, Меҳр
фл. айн. Ҳуркмоқ.
сфт. 1. Ҳуркиш туйғуси кучли; ҳуркак; чўчийдиган (асосан ҳайвон ва паррандалар ҳақида).
Болалар яшикни ўрашиб тикилишаркан, ҳурковуч кўк қуён ғалвир сеткадан олхўридай йилтироқ кўзларини милтиратиб турарди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар
2. кўчма Чўчиб, қўрқиб тинчсизланаверадиган (шахс ҳақида).
Унинг бундай тортинчоқлиги кўпларни ҳайрон қолдирса, баъзиларни ўз уясида қанот чиқармаган шунақа ҳурковуч бўлади! деган фикрга келтирарди. — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар
Баъзи ҳурковучларнинг сўзи билан айтганда, машина пахтани нобуд қилади — Газетадан
Уч дўстнинг ҳар бири ўз орзулари ортидан қувиб, бойликка эришишга интилади. Эртак кутилмаган воқеалар ва хаёллар билан тўла бўлиб, уларнинг саргузаштла
