сфт. 1. дин. Шариат қонунига, дин ақидаларига хилоф иш қилган шахс, айбдор.
Мункар-Накир бундай гуноҳкорни биринчи мартаба кўриши эди, яна гурзисини ишга солди. — А. Қаҳҳор, Тобутдан товуш
2. Одоб-ахлоқ доирасидан ташқари, ножўя иш қилган шахс; айбдор.
Мен Зокир ота билан Рўзиматни қоралаб, ўзимни оқламоқчи эмасман, шулар қатори мен ҳам гуноҳкорман. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Киши ўзини гуноҳкор ҳис қилса, беғам қувнаётганларга ҳаваси келади. — П. Қодиров, Уч илдиз
3. Жиноят қилган, жиноятчи.
Гуноҳкор бўлмоқ.
Дарров ҳалиги осилиш учун юборилган гуноҳкорларнинг орқасидан от билан югур! Дор остидан бўлса ҳам қайтариб кел! — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Терговчи Ота-хўжа акани гуноҳкор қиладиган хат ёзиб, Зумрад опанинг ўзига қўл қўйдириб олмоқчи эди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина