от 1. Инсон ёки ҳайвон танасининг умумий кўриниши; жусса, қад.
Жўрабой отанинг узун қотма гавдаси қоронғида кўздан ғойиб бўлди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Қиз семиз гавдасига ярашмаган эпчиллик билан лип этиб олдинга ўтди. — С. Сиёев, Ёруғлик
2. Тан, тана (вужуд билан жон қарама-қарши қуйилганда).
Ёʻқ, юрди эмас, оёқларини ихтиёрига қарши судради. Лекин жони қолиб, қуруқ гавдаси кетар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
3. Жонсиз тана, мурда, жасад.
Дарвозадан ўн одим нарида боши танидан узилган уч кишининг гавдасига ёʻлиқдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
4. Бирор нарсанинг борлиғи, танаси, кўриниши.
Ҳовли ўртасида чирик гавдаси ўрадай ўпирилган қари баҳайбат тол. — Ойбек, Танланган асарлар
Мудҳиш бўлиб кўринар Тунда тоғлар гавдаси. — Ғайратий