sft. 1. Qulogʻi eshitmaydigan, kar.
Garang odam,
Bu garang olovni ham oʻzi yoqadi, oʻchirishda ham oʻzi suv sepadi. — A. Qodiriy, Obid ketmon
2. koʻchma Boshi qotgan, nima qilarini bilmay gangib qolgan; gang.
Bolalarning javdiragan koʻzlari otada. Ota esa nima qilarini bilmay garang. — P. Tursun, Oʻqituvchi
3. Garang boʻlmoq
4. 1) qulogʻi bitib, eshitmaydigan, kar boʻlib qolmoq.
Avtomat tirillashidan garang boʻlgan oʻn uch nemis baravariga qoʻl koʻtarib, oʻrnidan turdi. — A. Qahhor, Oltin yulduz
5. koʻchma 2) nima qilarini bilmay, gangib qolmoq, gangimoq.
Usta hiylagacha tili soʻzga kelmasdan, garang boʻlib qoldi. — O. Yoqubov, Larza
Murod mirzoning xabari er-xotinni ham, Maynani ham garang siqib qoʻydi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi
— Jongul kuni bilan yigʻlayverib, hammamizni garang qilib yubordi-ku, — dedi Xudoyqul aka Umarqulga. — O. Husanov, Qoʻshiqchining taqdiri
Bu mol bilan sen ham sarson boʻlmagin, Behuda oʻzingni garang qilmagin. — Alpomish