Қидирув

сфт. Ғайрати ёʻқ; сусткаш.

Ғайрациз бола.

от 1. Иш-ҳаракатга бўлган кучли интилиш, берилиш ҳисси; иштиёқ.

Сиз, муҳтарам устоднинг меҳрибончиликларингиз бир ғайратимизга ўн ғайрат қўшади. — Мирмуҳсин, Меъмор

Унинг ғайратига иш ёки ўқишнинг ўзи камлик қилаётгандек туюлади. — Т. Ашуров, Оқ от

— Ухлаб қолди бугун жуда тер тўкди. — Ёш-да, ғайратига чидолмай, бошда ўзини уринтириб қўяди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. Ғайрат (эркаклар исми).

Ғайратий (тахаллуси; асл исми Абдураҳим Абдуллаев) (1902—1976) — Ўзбекистон халқ шоири (1972).

сфт. Яхши, кучли ғайратга эга; серғайрат, тиришқоқ.

У пайтларда ёш, бақувват, ғайратли, қизиққон йигит эди. — С. Зуннунова, Олов

Заргаров муҳим масалаларни қўзғаб, катта иш бошлади, ғайратли одам. — А. Мухтор, Бўронларда бордек ҳаловат

сфт. Ғайратли, серғайрат.

Ғайратчан Халил ака ҳамма ишни ҳам шошилинч қиларди — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

ģayratlılıq, qajırlılıq, jigerlilik, qarıwlılıq