sft. 1. Birovni koʻrolmaydigan, rashk qiladigan, qizgʻanadigan; yomonlik qilishni xohlaydigan, ichi qora.
Gʻayir odam,
— Juda gʻayir bola ekan-a, — dedi u allakimga. — P. Qodirov, Qadrim
— Baʼzi xotinlar yuragi torroq, gʻayirroq boʻladi, — dedi rais. — H. Nazir, Oʻtlar tutashganda
Saidgʻozi yuragiga nishtar sanchilgandek ijirgʻanib, koʻksini changalladi: soxta guvohlikka oʻtgan. Ustidan magʻzava toʻkkan. Gʻayir edi-da! — S. Anorboyev, Oqsoy
2. ayn. Gʻayr.
Ushbu yerlar bizga gʻayir yerlari, Yigitni qoʻllasin komil pirlari. — Ergash Jumanbulbul oʻgʻli