ot
1.
Islomda va boshqalar baʼzi dinlarda xudoning amrini bajaruvchi gʻayritabiiy mavjudot; malak (farishtalar son-sanoqsiz boʻlib, har biri maʼlum vazifani bajaradi).
Baʼzi rivoyatlarga qaraganda, farishtalar jannatdagi kavsar suvidan qumgʻonlarimizga quyib ketar emish. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari
Farishta, maloyiklar — nurdan, siz bilan biz loydan yaratilgan. — Malikayi ayyor
2.
Koʻchma Yaxshi xulq-atvorga ega boʻlgan va goʻzal (koʻpincha ayollar haqida).
Bu xotin toʻgʻrisida mulla Norqoʻzi shunday fikrda: agar farishta ilgari oʻtgan boʻlsa — shuning onasi, endi tugʻilsa — shuning bolasi boʻladi, agar hozir yer yuzida boʻlsa — shu xotinning oʻzi. — A. Qahhor, Asarlar
Vo ajabo! Bu kim boʻldi? Choʻrimi yoki bir ofatijon farishtami? — Hamza, Boy ila xizmatchi
3.
koʻchma
Fayz, ziynat.
Ayolning sarishtasi — roʻzgʻorning farishtasi. — Maqol
Ha, ota — koʻcha kishisi, ona uy farishtasi boʻlar ekan. — L. Tojiyeva, Mehrim sizga, odamlar.
4.
koʻchma
Pokiza, musaffo; begunoh.
Ajoyib odamsan-da, doʻstim, ajoyibsan, farishtasan. — Shukrullo, Saylanma
Shu kungacha Ravshan oʻzini halolman deb farishta sanab yurdi. — Yoshlik
