sft. 1. Ishni tez va uddaburonlik bilan bajarish qobiliyatiga ega; uddaburon.
Bizda hushyor savdogarlar, epchil boylar bor, ular koʻpaymoqda. — Oybek, Tanlangan asarlar
Qorachadan kelgan, epchil Mahkamboy aka maslahat oshlari tepasida turgani uchun, har bir toʻy va maʼraka risoladagidek oʻtardi. — M. Osim, Tilsiz guvoh
2. Tez, chaqqon harakatli; shunday harakat bilan.
Epchil bir yigit darhol kinoapparatini gʻilofidan chiqarib, maxsumni suratga ola boshladi. — H. Gʻulom, Zamin yulduzlari
Hamma Nazir ota kabi shiddatkor, Goʻyo ovga chiqqan epchil, zoʻr burgut. — R. Bobojon
Keyin epchil oʻrnidan turib, elektr ustarada soqolini qirtishladi. — F. Musajonov, Qalb amri
Oʻktam chiroyli saman otiga epchil mindi. — Oybek, Tanlangan asarlar