сфт. 1. Ишни тез ва уддабуронлик билан бажариш қобилиятига эга; уддабурон.
Бизда ҳушёр савдогарлар, эпчил бойлар бор, улар кўпаймоқда. — Ойбек, Танланган асарлар
Қорачадан келган, эпчил Маҳкамбой ака маслаҳат ошлари тепасида тургани учун, ҳар бир тўй ва маърака рисоладагидек ўтарди. — М. Осим, Тилсиз гувоҳ
2. Тез, чаққон ҳаракатли; шундай ҳаракат билан.
Эпчил бир йигит дарҳол киноаппаратини ғилофидан чиқариб, махсумни суратга ола бошлади. — Ҳ. Ғулом, Замин юлдузлари
Ҳамма Назир ота каби шиддаткор, Гўё овга чиққан эпчил, зўр бургут. — Р. Бобожон
Кейин эпчил ўрнидан туриб, электр устарада соқолини қиртишлади. — Ф. Мусажонов, Қалб амри
Ўктам чиройли саман отига эпчил минди. — Ойбек, Танланган асарлар