фл. 1. шв. 1 Паст (қуйи) томон ёʻналмоқ; тушмоқ.
Тарлон пастга энаётганда, олд оёқлари букилиб, йиқилиб кетайин деди. — Т. Мурод, От кишнаган оқшом
Келинчак чорраҳадан ўтиб, паст кўчага эниб кетди. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса
Собир йигитча ортидан пастга энаркан, оёғи тортмаётганини ҳис этди. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча
2. Тегмоқ, қўнмоқ, ўтирмоқ.
тўлқин зарралари соҳил устида учиб, садақайрағочларнинг яланғоч шох-бутоқларига энади. — Й. Шамшаров, Тошқин
лабларига энган кўз ёшларини ялаб, ув тортди аёл. — Н. Қиличев, Устун
3. Пайдо бўлмоқ, кирмоқ.
Қозиғига мол боғланган хонадонга барака энади. — С. Нуров, Нарвон
Мезон шамолини еган сапчаларга ҳам шира энади. — С. Нуров, Нарвон
Мамасаид эрмисан эрдай бўлиб, вужудига куч эниб бахт қушининг бошига қўнмоқчи бўлаётганидан ўзида ёʻқ шод. — Т. Сулаймон, Интизор