фл. 1. шв. Олиб бормоқ; ташимоқ.
Унинг имоси билан Маҳдини залдан олиб чиқиб, ётоқхонага элтиб қўйдилар. — С. Сиёев, Ёруғлик
аяларингга бир лаганда манти-сомса, икки чойнак аччиқ чой элтиб бер! — К. Яшин, Ҳамза
Оила бошлиғи Зуннунхўжа Сидиқжон далага уруғлик ва гўнг элтиб, ҳосил келтиради. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
2. шв. Сиғдирмоқ; кетмоқ.
Челак ўн литр сув элтади.
Илгари канал тўғрисида гап борганда, Сидиқжон уни бирон тегирмон сув элтадиган ариқ деб ўйлаган эди А. — Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Асрорқул келиб ўтирди. Унинг чакка томирлари чиққан, нафас олиши бежо эди Чилим элтгандир. А. — Қаҳҳор, Асрор бобо
Иссиқ элтибди, ука. Энди туза-либ қоласиз. — С. Аҳмад, Таъзим
Ўтирдилар бари, ёнбошда парқу, Бошин қўйса, кишини элтар уйқу. — М. Алавия, Севинчларим
- Ақлни элтмоқ Аални (эс-ҳушни) олмоқ. Ширин ҳам ойдайин тўлган камоли, Ақлингни элтар ҳусни жамоли. — Баҳром ва Гуландом