фл. 1. Элакдан ўтказмоқ, элакдан ўтказиб тозаламоқ.
Бостирмада Зиёдахон супра ёзиб, ун элаб ўтирар эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Тўй арафасида куни билан қор ёғди, шундай элаб ёғдики, кўзларни очирмай қўйди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
2. (фақат бўлишсиз шаклда — эламаслик) Эътибор (аҳамият) бермаслик, назар-писанд қилмаслик.
Зебихон ўзига муносиб йигит изларди. Оёғи тагида ўралашаётганларни писанд қилмас, ёʻлини тўсиб, йиғлаб, дардини айтадиганларни эламас эди. С. — Аҳмад, Уфқ
Хола қўшнисининг гапини сиртдан эламаган бўлса ҳам, аммо ичидан зил кетди. — Л. Маҳмудов, Вафо
3. кам қўлл. айн. Тебратмоқ.
Зубайда бошини элаб, ёʻқ ишорасини билдирди. — К. Яшин, Ҳамза