от 1. кт. 1 айн. лаб.
[Гулнор] Ёʻлчининг кучли, эркак нафасини, дудоқларида унинг бўсасининг жонли оловини бир лаҳза сезди. — Ойбек, Танланган асарлар
Севишганлар қўли бир-бирига чирмашди. Дудоқларда бўса чақнади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
Ярқираган ёноғингдан айланай, Гул баргидай дудоғингдан айланай. — Қўшиқлар
2. кўчма Оғиз; тил.
Шараф сизга, ёғар миллион дудоқдан кучли олқишлар. — Ғ, Ғулом
Алла айтган дудоқларда Она меҳри тошқин. Миртемир, — Асарлар