ot
1.
folk.
1 Tik, tikka, adil.
Dol qomat.
Dol boʻyingdan menday momong oʻrgilsin, Er yigit suygani nozli gul boʻlsin. — Nigor va Zamon
Oy tomosha qilar osmondan Hovlilarni har tun dol turib. — U. Qoʻchqor, Hayajonga koʻmilgan dunyo
2.
rvsh.
Xuddi, naq, qoq; aniq.
Nishonning dol oʻrtasiga urmoq. Ovni otsang, bilib ot, Dol nishonga ilib ot. — Maqol
Olmakoʻzning [otning]
dol beliga minayin, Chiqib, sahrolarda sayr qilayin. — Orzigul
3.
rvsh.
Bir oz qiyshaytirib, yarimta qilib.
Doʻppini dol qoʻymoq. Durrani (roʻmolni) dol oʻramoq.
Doʻppini dol qoʻndirib olgan novcha hofiz toʻyxonani boshiga koʻtarib xonish qilyapti. A. — Koʻchimov, Halqa
Egnida guldor pushti xalat, durrani dol qoʻygan, oyogʻida qizil baxmal shippak. — S. Siyoyev, Otliq ayol
Kichkina dakana roʻmolini dol qoʻyibdi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
4.
Butun, boricha, baland (tovush haqida).
— Ha, adash, topildimi bolalaringiz? — dedi qoʻshnisi Ozodaga, azbaroyi eshitsin debmi yo boshqa niyatdami, ovozini dol qoʻyib. — Yoshlik
5.
Yongʻoq, danak oʻyinlarida soqqaning gan(kon — maʼlum shaklda tizilgan yongʻoq)ga eng yaqin turgan holati haqida (bunday soqqa egasi birinchi boʻlib otish huquqiga ega boʻladi).
— Sen dolmi, men dolmi? —
Men dol!
6.
shv.
Kift, yelka.
