fl. 1. Ruhiy yoki jismoniy azobga chiday olmay, qattiq ovoz chiqarmoq, baqirmoq.
Xotin kishining dodlagani, erkak kishining soʻkingani eshitildi. — U. Usmonov, Sirli sohil
Mening biqinimda oskolka borligini bilardi, dodlab yuboradi, deb oʻyladi shekilli. A. — Muxtor, Asarlar
2. Qattiq ovoz chiqarib yigʻlamoq, faryod, nola qilmoq.
Kampir dodlaganicha borib, oʻgʻlining oʻligi ustiga oʻzini tashladi. — A. Qahhor, Oltin yulduz
Sanobar xola soch yulib dodladi, yigʻladi, siqtadi. — S. Zunnunova, Olov
3. Yordamga chaqirib dod solmoq.
Dodlab qochar ekan, yiqildi. — Yoshlik
Dodlab, yordamga chaqirishga shahzodaning izzat nafsi yoʻl qoʻymasdi. — M. Osim, Ibn Sino qissasi