сфт. 1. Дўмпайган, дўмпайиб (кўтарилиб) чиққан.
Дўмбоқ пешона. Дўмбоқ жой.
Қўлларини пастга тушириб, дўмбоқ тиззаларини ёпиб ўтирди. — С. Нуров, Нарвон
тепаликдаги хароб қишлоқ гўристони ва онасининг дўмбоқ қабригина бутун чинлиги билан унинг кўзларига қадалади. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Дўмпайиб, кўтарилиб турган жой ёки нарса.
Пешонасида дўмбоғи бор.
Учларида ботаётган қуёшнинг шуласи ўйнаган иккита адил оқ қайин орасида дўмбоқ пайдо бўлди. — Ойбек, Қуёш қораймас
3. кўчма Тўладан келган, семиз, лўппи.
Дўмбоқ бола.
Ёʻлда Шамсиқамар деган дўмбоқ жувон билан учрашиб қолди. — Мирмуҳсин, Умид
Темирбек дўмбоққина йигит, жиндек овсарлиги ва довдирлиги ҳам бор. — Х. Тўхтабоев, Йиллар ва ёʻллар