sft. 1. Doʻmpaygan, doʻmpayib (koʻtarilib) chiqqan.
Doʻmboq peshona. Doʻmboq joy.
Qoʻllarini pastga tushirib, doʻmboq tizzalarini yopib oʻtirdi. — S. Nurov, Narvon
tepalikdagi xarob qishloq goʻristoni va onasining doʻmboq qabrigina butun chinligi bilan uning koʻzlariga qadaladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Doʻmpayib, koʻtarilib turgan joy yoki narsa.
Peshonasida doʻmbogʻi bor.
Uchlarida botayotgan quyoshning shulasi oʻynagan ikkita adil oq qayin orasida doʻmboq paydo boʻldi. — Oybek, Quyosh qoraymas
3. koʻchma Toʻladan kelgan, semiz, loʻppi.
Doʻmboq bola.
Yoʻlda Shamsiqamar degan doʻmboq juvon bilan uchrashib qoldi. — Mirmuhsin, Umid
Temirbek doʻmboqqina yigit, jindek ovsarligi va dovdirligi ham bor. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar