сфт. 1. Дунё ҳодисаларини табиат қонунларидан деб билувчи, охиратга инонмовчи киши; материалист.
Тўппа-тўғри айтаман: мен даҳрийлар сафида! Миртемир, Тингла, ҳаёт!
Мен ҳеч кимнинг гапига қулоқ солмасдан, бу даҳрий мулла билан суҳбатдош бўлиб, ундан кўп нарса ўргандим. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари
2. Аллоҳнинг борлигига ишонмовчи; худосиз, шаккок.
— Аваз лаъин, даҳрий, — деб қўйди муфти, қозондай саллали бошини чайқаб. — Ж. Шарипов, Хоразм
Эшоннинг этагини ушлаб кетган мурид даҳрий бўлиб қайтди. — Саодат