dinsiz

sft. 1. Sharʼiy talab va qoidalarga amal qilmovchi, dinga, xudoga ishonmovchi; dahriy.

Dinsizga musulmonlar orasida oʻrin yoʻq. — K. Yashin, Hamza

2. Dindan qaytgan; kofir, shakkok.

Bu dinsiz gʻoyibdan xabar berishni daʼvo qilib, oʻzini xudoga sherik qilibdi-da! — S. Ayniy, Esdaliklar

a 1. atheist, unbeliever, non-religious

2. unbelieving, irreligious

dinsiz, dinnen qaytqan, kápir

gottlos, atheistisch, ungläubig

русскийбезбожник, атеистанглийскийatheist, faithless, Godlessфранцузскийathée, homme sans religionарабскийغَيْرُ مُتَدَيِّنٍ