ot 1. Haddan tashqari tantana, larzaga keltiruvchi, vahimaga soladigan xatti-harakat, shov-shuv.
Ilgarilashgan sari bazmning butun dabdabasi aniqroq sezilib, Yormatni bezovta qila boshladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Podsho dabdaba bilan bozorga boribdi. — Zumrad va Qimmat
2. Manmanlik, gʻurur bilan toʻlib toshgan xatti-harakat; quruq vahima.
Husayn Boyqaro qadamlarini tetik bosib, dabdaba bilan chodirdan chiqdi. — Oybek, Navoiy
Bir tannoz qiz zoʻr dabdaba bilan idoraga kirib keldi. — Mushtum
Dadaboyning baland boʻlib dabdabasi, Oxir chiqdi dabdabasin dabdalasi. — T. Yoʻldosh, Attang
3. Haddan ortiq ulugʻvorlik, hashamat; savlat, mahobat.
Ulugʻbek madrasasining dabdabasi Registonga boshqacha tus berib turibdi.
Qachonlardir dabdaba bilan qurilgan ikki tabaqali naqshinkor darvozadan ichkariga kirishdi. — Yoshlik
uning [Shayboniyxonning] sallasiga qadalgan duru gavharlar, toʻniga tikilgan oltinu marvaridlar dabdaba bilan yaltirab koʻzga tashlanadi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
- Dabdaba surmoq Davr-davron surmoq, shaʼn-shavkat bilan hayot kechirmoq. U ham xonlik qilib, podshohlik dabdabasini surib necha oy, necha yildan keyin oʻlib ketdi. — Murodxon